http://superrobotwar.wordpress.com/2010/08/25/this-weeks-famitsu-magazine-61/ - lepsze skany

Gra podobno ma być bardziej przystępna niż poprzednik (K). Szkoda tylko, że tak dużo będzie tutaj odświeżanych animacji z poprzednich odsłon. Voltes i Combattler chyba jeszcze z czasów GBA nawet. Niemniej jednak cieszy mnie obecność Frontiera i Evangeliona, a także po części Dancouga Nova. Zobaczymy. Na dniach zapewne pojawią się oficjalne screeny, strona internetowa i może jakiś PV.

Mazinkaiser i Great Mazinger mają nowe sprite'y ;p

Nowy zwiastun - http://www.youtube.com/watch?v=RBIZCcOpsRs

W sumie bez rewelacji. Raz jeszcze klipy z ataków poszczególnych serii. Tym razem przynajmniej raczyli poświęcić parę sekund na ukazanie nowego rozwiązania w systemie drużynowym. I w sumie dobrze, bo to co było w K moim zdaniem średnio się sprawdziło. Mam tylko nadzieję, że same misje będą nieco bardziej ciekawe niż w poprzedniku, gdyż prawdę mówiąc strasznie monotonny ten K jest.

Nie ukrywam jednak, że w L jest sporo serii, które darzę mniejszym lub większym sentymentem (czyt. lubię niekoniecznie samą serię, ale muzykę, animację albo postać/mecha). Także tym Iczerem chętnie pogram - w końcu jak często mamy szansę widzieć lesbijki walczące w gigantycznych mechach? ;p

Tylko te animacje tak "upiększają" w stosunku do J, W i K, że jeszcze trochę i zwykłe pierdnięcie będzie ciągnęło się przez pięć minut.

Przeszedłem wczoraj SRW L. Powiem krótko - pod względem gameplay'u jest to zdecydowanie jeden z najlepszych SRW w jakiego dane mi było grać. Chyba tylko Original Generations na PS2 jestem skłonny postawić na podobnym poziomie.

Po pierwsze - nieco zmodyfikowany system naprawdę miło urozmaicił rozgrywkę. Mechy do walki wysyła się w parach, dzięki czemu nie tylko można łatwo stworzyć drużynę swoich faworytów (nawet 44 roboty na mapie), ale przełożyło się to na ciekawy element strategiczny. Otóż w grze nie ma przedmiotów specjalnych, które modyfikowałyby poszczególne parametry. Tutaj każda jednostka posiada określony zestaw takowych pasywnych bonusów, wpływających na partnera. I na ten przykład, normalnie mało kto interesowałby się wysyłaniem jakiegoś durnego samolociku do walki, ale ten sam samolocik może dać na przykład partnerowi możliwość latania, bonus do zapasu energii, zwiększone szanse na atak krytyczny i wiele innych. Tym sposobem tworzenie dobrze zgranej drużyny stanowi o wiele lepszy niż dotychczas element produkcji.

Po drugie - dobrze wyważony poziom trudności oraz zróżnicowanie misji. Nie jest ani za łatwo, ani za trudno. Tak akurat. Misje pozornie łatwe są z reguły odpowiednio urozmaicone, dzięki czemu ilość oklepanych "zabij wszystko" spada drastycznie. Często trzeba będzie ochronić jakiś skrawek terenu (którego nie możemy zagrodzić całkowicie), innym razem walkę uzależnić od poczynań jakiegoś szalonego NPC (protagonista z Linebarrels głównie) i tak dalej. Tym sposobem jeśli misję rozegramy właściwie, to nie będziemy mieli problemów z przejściem, ale jeśli rzucimy wszystko ślepo do przodu, to prawdopodobnie czeka nas niepowodzenie, z takich czy innych powodów.

Po trzecie - z jednej strony oprawa wizualna wciąż bazuje na modelu podobnym do tego zastosowanego w SRW J na GBA, ale im dłużej na to patrzyłem, tym bardziej mi się podobało. Jak na możliwości NDS animacje są naprawdę śliczne, dodatkowo urozmaicone wstawkami z anime (roboty rysowane tak jak w serialach, nie sprite'y). Całość umila naprawdę dobra jak na możliwości konsoli muzyka - zarówno ta stworzona na potrzeby gry, jak i remiksy motywów z anime. Spodziewałem się pod tym względem ogólnie odgrzewanego kotleta, a koniec końców się nie krzywiłem.

Ogólnie rzecz biorąc grę jestem skłonny polecić w tym przypadku nie tylko fanom anime, ale miłośnikom strategii ogólnie. Jeśli ktoś zraził się systemem drużynowym wprowadzonym w poprzedniku - SRW K - to niech wie, że tutaj został on naprawdę dobrze zrealizowany. Przyjemna gra, warta powtórnego przejścia, a w dodatku wcale nie taka droga (~30$).